Hier vind je een aantal getuigenissen van bestaande projecten, zowel gerealiseerd als in realisatiefase. We hopen dat ze je kunnen inspireren en aanmoedigen, zonder je blind te maken voor de uitdagingen waar je voor staat. 

 


 

Nadia is mama van een meisje met een beperking en initiatiefneemster van vzw Bindkracht, een project dat in 2017 hoopt op te starten in Landen. GiPSo ondersteunt dit project. Meer informatie over het project vind je via projecten.

 

Uiteraard is mijn dochter Sara, een meisje van 23jaar met een diep verstandelijke beperking, mijn inspiratiebron om vzw Bindkracht op te richten. Door persoonlijke omstandigheden werd ik in mijn leven meermaals hard geconfronteerd met de kwetsbaarheid en eindigheid van het leven. Het maakte het besef in mij wakker dat de gedachte aan mijn dochter die alleen en onbeschermd zou achter blijven op deze wereld, onverdraaglijk is. Het gegeven van de ellenlange wachtlijsten in Vlaanderen bevestigde mijn angst en zorg alleen maar. Blijkbaar slaagt de overheid er niet in om een kwaliteitsvolle opvang te garanderen voor onze mensen met een beperking. 

Zo komen we, naast de zorg voor de toekomst,  bij het tweede aspect nl ik wil voor mijn dochter een vraaggerichte aanpak. Een aanpak zoveel mogelijk op maat van wie zij is, afgestemd op wat  zij kan en niet kan. Met alle respect voor de vele inspanningen die in de sector gedaan worden door vele toegewijde beroepskrachten mag ik zeggen dit dan ook een uniek aspect is binnen een project als vzw Bindkracht. De hamvragen om onze werking verder uit te bouwen zijn : "wat heb je nodig om gelukkig te zijn? Waar wil je in groeien? Wat zijn jouw levensdromen?" enz . Daarbij is het belangrijk om uit te zoeken van uit welke kracht je hier zelf kan aan bijdragen en waarvoor je hulp en steun nodig hebt van anderen. Sommige van onze Bindkrachtbewoners kunnen dit zelf verwoorden maar voor anderen, zoals mijn dochter, is dit niet mogelijk. Daar heb je als ouder dan een wezenlijke rol, je bent hun stem. Dit is tevens zo essentieel : in een project als Bindkracht behoud je als ouder de exclusieve positie tav jouw kind. Je kan de relatie met jouw kind naar believen vorm blijven geven, je kan de frequentie van contact en inzet in samenspraak zelf bepalen. Voor mij voelt dit heel goed. Ik kan het proces tav Sara zelf bepalen. Zo hoeft het voor mij niet dat zij 24 op 24u in Bindkracht verblijft. Ik wil haar thuis hier bij mij zo lang mogelijk koesteren. Dus overdag kan zij aan alle activiteiten waar zij deugd van heeft in het kader van Bindkracht deelnemen, bepaalde dagdelen en vooral ook de nachten wil ik haar zelf nog kunnen verzorgen thuis. Maar het geeft een onwaarschijnlijke geruststelling dat ik weet als moeder dat mijn dochter in het Bindkrachthuis steeds terecht kan. Dus als mijn man en ik eens er tussen uit willen of eens ziek zijn dan hebben we de garantie van een kwaliteitsvolle oplossing. Dit is uiteindelijk toch ook het antwoord op de zorg voor de toekomst.

Door vzw Bindkracht op te richten en dit te doen adhv de zorgcirkels voel ik een enorme gedragenheid. Er zijn zoveel betrokkenen die hun steentje bijdragen. Zo werken wij dus ook met heel veel vrijwilligers. Mensen die ik al jaren ken en soms ook goed bevriend mee ben zetten zich in voor ons project. Vanuit een privé-verhouding vond ik het best lastig om hun hulp in te roepen terwijl  ik hun nu veel makkelijker durf aanspreken om een handje te helpen. Ze doen dit met zoveel enthousiasme en toewijding.  Ik ervaar dit als hartverwarmend. Het doorbreekt echt het gevoel van eenzaamheid waar ik jaren mee kampte.

Ik vind het ook een meerwaarde om mensen bewust te maken van de problematiek rond zorg voor onze mensen met een beperking. Bindkracht biedt mij een platform om een oproep te doen aan mijn medemensen en beleidsmakers! Via ons project geef ik bv regelmatig workshops in scholen waarbij jonge mensen uitgenodigd worden om stil te staan met "het leven met een beperking". Gaan spreken bij bedrijven, serviceclubs, verenigingen,.....ons verhaal zet aan tot nadenken en laat zien dat wij allemaal iets kunnen bijdragen aan het verhaal van de anderen. Ook hier blijft de vraag " Wat is jouw kracht, jouw talent en op welke manier kan en wil je deze inzetten voor onze mensen met een beperking?". Het draagt hopelijk bij tot een groter bewustzijn rond zorg en kwetsbaarheid  in de maatschappij, het schept verbondenheid en perspectief voor velen die na ons zullen komen. Ik vind dit voor mezelf een zeer zinvolle opdracht.

Ik voel me dankbaar om dit prachtige project te kunnen en mogen realiseren. Het geeft me tevens de mogelijkheid om mijn talenten, die ik vele jaren owv de zware zorgsituatie moest laten ondersneeuwen, terug tot leven te brengen. Ik leef zelf terug meer voluit. Tegelijk wil ik toch ook zeggen dat het oprichten van Bindkracht en dit duurzaam maken ook op structureel niveau, enorm veel doorzetting vraagt. Het is meer dan een voltijdse job er bij. Het vraagt een niet aflatende inspanning, het omgaan met gesloten deuren en tegenslagen, het aangaan van de strijd, het vastbijten in inhouden en regelgeving,  ......maar tegelijk is dit een overstijgend proces dat een extra dimensie toevoegt aan het leven.  Ik vind het geweldig dat ik mijn energie, mijn liefde en mijn  positivisme kan verbinden met deze levensdroom.  Ik ben doorheen Bindkracht al zoveel mooie mensen tegengekomen, heb al zoveel onvergetelijke ervaringen  opgedaan, .......ik word er als mens rijker door. Het geeft ook enorm veel vervulling om al deze gezinnen en families van deze jongvolwassenen met een beperking terug hoop, zingeving en een toekomst te kunnen geven.

Mijn oneindige liefde voor mijn dochter stelt mij in staat om door te gaan en dit mooie project neer te zetten!

Mathias is 25 jaar en heeft autisme. Hij woont zelfstandig in een nieuw woonproject, "de Toekomststraat" waarvan vzw Autistem initiatiefnemer is. Vzw Autistem is een familievereniging die als doel heeft de levenskwaliteit van de normaal begaafde volwassenen met autisme in Oost- en West-Vlaanderen te bevorderen. Meer informatie over het project vind je via projecten. Hier volgt een getuigenis van Mathias, daarna van zijn mama.

Ik ben Mathias en ik ben 25 jaar. Tot eind 2013 woonde ik bij mijn ouders. Vanaf januari 2014 woon ik zelfstandig in een nieuw woonproject voor mensen met autisme. Er wonen nu 6 bewoners met mij erbij en van januari komt er iemand bij. Dan staat er nog 1 studio vrij. Iedere bewoner heeft een vertrouwensbegeleider. Ze kijken naar wat we nodig hebben.

Ik wou graag op mijn eigen benen staan. Ik wist dat alleen gaan wonen een grote stap is. Wat je zeker moet doen is nadenken wat er allemaal komt bij kijken. Hoe vul ik mijn week in? Voor de één is dat nodig en voor de ander dan weer wat anders. 

Ik keek samen met mijn ouders en begeleiding waar ik hulp ging nodig hebben. Via het project van de Toekomststraat heb ik DOP leren kennen. Ze hebben me geholpen in het zetten van die grote en spannende stap naar alleen wonen. Ze bekeken samen met mij en met iedereen die me goed kent wat ik tijdens de week zoal deed, waar ik goed in ben, waar ik hulp bij zou nodig hebben zoals kuisen en eten kopen of maken. Ze bekeken ook met me hoe geld en vervoer moesten geregeld worden, en maakten een weekschema met me op. Het lastigst vond ik het nadenken over waar ik het meest hulp bij nodig heb en ook het praten over de dingen die ik pas ga weten als ik in mijn studio woon.

De begeleiders van DOP hebben alles op grote flappen genoteerd. Ik mocht de flappen houden. Dat is mijn plan. In het begin keek ik daar veel naar om te weten als ik goed bezig was. Nu is dat niet meer zo veel. Het is nodig om verder te kijken naar dat plan want het is nooit af, het gaat altijd maar door.

Toen ik hoorde dat Mathias op eigen benen wilde staan, zag ik dit op het eerste moment toch niet echt zitten. Kinderen loslaten is sowieso niet gemakkelijk maar als het gaat om een kind met een handicap is dat nog moeilijker. Maar wij respecteerden de keuze van Mathias.

Vzw Autistem, waarvan ik deel uitmaak, behartigt de belangen van volwassen mensen met autisme en een normale tot randnormale begaafdheid in West en Oost Vlaanderen. De vzw heeft al een jarenlange samenwerking met groep Ubuntu. Zo gingen wij met een aantal leden van vzw Autistem samen zitten met hen want wij wisten dat er nog andere ouders op zoek waren naar mogelijkheden om zelfstandig te gaan wonen. Zo konden wij in 2013 een project indienen voor een woning voor 8 mensen met autisme. De woning werd gebouwd door Inclusie Invest en de groep Ubuntu hielp mee voor de omkadering. Alles moest heel vlug gaan. Het project werd ingediend in januari 2013, de bouw werd gestart in maart. En om de zorg te krijgen die de bewoners nodig hadden moest het project operationeel zijn op 1 januari 2014. Dat was heel vlug, te vlug eigenlijk. We waren blij maar het zorgde toch wel voor een aantal frustraties.

 Momenteel staan wij als ouders aan de zijlijn, onze plaats is veranderd: Mathias is hoofdspeler geworden, wij staan aan de zijlijn, wij laten los. Het proces van DOP heeft daarbij geholpen. Ook in tijd hebben we afstand genomen, we zijn bijna 2 jaar verder en we zien dat het goed is; We kunnen eens helikopterren boven Mathias en we zien dat Mathias het nog beter doet dan we ooit durfden hopen: dankzij zijn planning, zijn structuur, doet hij bijna alles zelf: poetsen, stof afdoen, zijn studio ordelijk houden, ...

Maar het is natuurlijk niet altijd rozengeur en maneschijn. Zo waren er een aantal mankementen in het gebouw die moesten opgelost worden. Mathias kon daarmee niet overweg. Met onverwachte gebeurtenissen omgaan, bijvoorbeeld de zwangerschappen van een aantal begeleiders, was moeilijk. Maar ik leerde in deze laatste jaren dat er 3 partijen zijn: de bewoner, de ouders en/of het netwerk en de begeleiding. En dat het steeds belangrijk is om te communiceren in een open sfeer.

De eindconclusie verwoordt Mathias heel goed: Het is nooit gedaan! Ik denk dat deze gedachte ervoor zorgt dat Mathias veel verder geraakt is dan dat we ooit hadden durven dromen.